กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลู่ยามองเจ้าลิงดินตัวน้อยเบื้องหน้า มุมปากยกเป็นรอยยิ้มจาง พลางถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่า ธรรมไม่ถ่ายทอดแก่หกหู?”
วานรหกหูได้ยินดังนั้น ทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แววแห่งความหวังที่เพิ่งเกิดขึ้นในดวงตาคู่นั้นก็หมองลงอย่างรวดเร็ว
วานรหกหูค่อย ๆ ก้มศีรษะลง ในใจสิ้นหวังแล้ว……
เมื่อครั้นบรรพชนแห่งเต๋ากล่าวว่า ธรรมไม่ถ่ายทอดแก่หกหู ในบรรพกาลทั้งมวล ใครเล่ากล้าถ่ายทอดอิทธิฤทธิ์วิชาให้ตน?
เสวียนเย่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเจ้าลิงดินตัวน้อยที่สิ้นสติสิ้นใจ ในใจอดเกิดความเวทนาไม่ได้
“อาจารย์… หรือว่า… หรือว่า…”
ลู่ยามองอาการสิ้นสติสิ้นใจของวานรหกหู มุมปากเผยรอยยิ้มเบา ๆ อีกครั้ง แล้วรับลูกท้อใหญ่ที่ฉ่ำน้ำสดใสจากมือมันมา
กัดลงไปคำหนึ่ง กลิ่นท้อฟุ้งกระจาย น้ำหวานชุ่มชื่น เห็นได้ชัดว่าเป็นท้อวิเศษชั้นเลิศ
วานรหกหูตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะทำอย่างไร