ตอนที่ 123 ดุจจันทร์เต็มดวง

ตอนที่ 123 ดุจจันทร์เต็มดวง

ลั่วเหวินเซิงยืนนิ่งราวกับท่อนไม้

ดวงตาของเขาจับจ้องป้ายบอกทางที่ส่องประกายรับแสงอาทิตย์โดยไม่กะพริบ

ปลายนิ้วสั่นไหวน้อย ๆ

ราวกับร้องไห้หนักเสียจนหาจังหวะหายใจของตัวเองไม่เจอ

ต้องออกแรงอย่างมากกว่าจะสูดลมหายใจกลับเข้าไปได้เฮือกหนึ่ง

จนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงตาม

เขากำลังคิดว่า ตอนฉู่หลีตัดสินใจตั้งป้ายบอกทางนี้ในมหาวิทยาลัย มันง่ายดายอย่างที่อีกฝ่ายบอกจริงหรือ

ไม่เคยพบปัญหาหรือแรงต่อต้านใด ๆ เลยจริงหรือ

ก่อนหน้านี้ฉู่หลีเคยโพสต์รูปที่พวกเขากุมมือกันลงบนอินเทอร์เน็ตด้วยซ้ำ