กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ยุคนี้แต่ละครอบครัวล้วนใช้ชีวิตลำบาก มีแค่ช่วงปีใหม่เท่านั้นที่ถึงจะเข้าเมืองไปซื้อน้ำตาลสักชั่งให้เด็ก ๆ กินแก้อยาก ปกติใครจะซื้อขนมติดมือมาให้เด็ก ๆ โดยเฉพาะกันล่ะ?
แม้แต่อันตัวจินก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกที่แม่หอบของกินกลับบ้าน!
เด็กทั้งสามจ้องห่อของอย่างใจจดใจจ่อ กลืนน้ำลายเงียบ ๆ ฉินเซียงซิ่วทั้งขำทั้งสงสาร ค่อย ๆ วางห่อของลงบนเตียงเตา [หมายเหตุ]
“ขนมหลูกั่ว?!”
อันตัวจินตาโต “แม่! ทำไมแม่ซื้อขนมหลูกั่วมาเยอะขนาดนี้ล่ะ!”