กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ตั้งแต่เก็บอันเถากลับมา ฉินเซียงซิ่วก็รู้ว่าเด็กน้อยไม่ธรรมดา ในใจจึงอดหวั่นวิตกไม่ได้ กระทั่งเกิดเรื่องโสมภูเขาขึ้น นางถึงได้ค่อยคลายใจลงบ้าง
นางคิดว่า บางทีสิ่งที่ทำให้อันเถาแตกต่างจากเด็กทั่วไปมากที่สุด ก็คือหนูน้อยมีการดมกลิ่นที่ว่องไวหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ นางกลับพบความประหลาดอย่างอื่นของเจ้าก้อนแป้งน้อยเข้าอีก
อย่างเช่น…กินจุเหลือเกิน
“เถาเถา” นางอุ้มเสี่ยวถวนถวนตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นไว้ในอ้อมแขน แล้วถามเสียงอ่อนโยนว่า “บอกแม่สิ ยังหิวอยู่ไหม”
ร่างน้อยๆ ของอันเถาสั่นสะท้าน นางยื่นมือเล็กๆ ออกมาอย่างหวาดกลัว โอบรอบคอฉินเซียงซิ่วไว้ แล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก