ตอนที่ 106 หัตถ์นั้นเหี้ยมโหด ทว่าใจกลับไม่เด็ดขาด

ตอนที่ 106 หัตถ์นั้นเหี้ยมโหด ทว่าใจกลับไม่เด็ดขาด

“แล้วพวกเจ้าเล่า? จิตยึดมั่นอยู่ที่ใด?”

หวังฉีแค่นยิ้มพลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน โรงครัวที่ควรจะอึกทึกครึกโครมกลับเงียบกริบ

ไร้เสียงขานรับ ไร้คำตอบใด

หวังฉีมองดูสหายร่วมชั้นที่เงียบกริบดุจจั๊กจั่นในฤดูหนาวรอบกาย เขาไม่มีความสนใจจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีก จึงสะบัดมือเหวี่ยงอู๋ฝานออกไป จากนั้นหนีบตำราไว้ใต้รักแร้แล้วเดินออกจากโรงครัว

เมื่อถึงด้านนอกโรงครัว หวังฉีจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังไม่ได้กินข้าว เขาคลึงท้องพลางกล่าวอย่างจนใจ “เพราะเหตุนี้ข้าถึงได้เกลียดพวกสวะนัก…”