กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 31 อาจื่อเมียวกับพรสวรรค์เผ่าพันธุ์อสูร
“เด็กที่ยิ้มเก่งเลี้ยงง่าย?” เมื่อได้ยินคำตอบของหวังฉี ดวงจิตของเจินฉ่านจื่อก็สั่นสะเทือน “แค่เนี่ย?”
หวังฉียิ้มอย่างผ่อนคลาย “แค่เนี่ย มีปัญหาหรือ?”
“เฒ่าชราผู้นี้แต่เดิมเพียงคิดว่าเจ้ามีสมองที่กลวงโบ๋ ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูอย่างเจ้าจะเอาแป้งเปียกไปอุดรูโหว่นั่นด้วย”
ต้องเป็นทัศนคติชีวิตที่ห้าวหาญเพียงใดกัน ถึงได้นำความเชื่อพื้นบ้านที่คล้ายกับ “ชื่อต่ำต้อยเลี้ยงง่าย” มาเป็นหลักยึดเหนี่ยวของชีวิต! เจินฉ่านจื่อคำรามในใจ
หวังฉียืนขึ้น ขยับร่างกายไปมา “เรื่องนี้คงต้องทบทวนดูเสียหน่อย ดูเหมือนว่าพอข้าสติแตกก็ไม่สนใจสิ่งใดเลย ทั้งที่ตัวเองกลับไม่รู้ตัว”
“ผู้เล่นย่อมหลงทาง ผู้ดูย่อมกระจ่าง เฒ่าชราผู้นี้ยังเกือบมองพลาดไป แล้วนับประสาอะไรกับเจ้า”
หวังฉียักไหล่ “ข้าคิดว่าตัวเองค่อนข้างเยือกเย็นแล้วนะ”
เจินฉ่านจื่อถอนหายใจ “เจ้าหนู เจ้าไม่ใช่ไม่เยือกเย็น แต่เจ้าอัดอั้นต่างหาก ยามเผชิญความเป็นตายกลับสงบนิ่ง ทว่ายามปกติกลับใช้อารมณ์เหนือเหตุผล”
“คงเพราะคิดว่าไม่ว่าจะทำตัวเสี่ยงตายอย่างไรก็ไม่มีวันตายจริงกระมัง? หึหึ” หวังฉีกล่าวพลางรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด “นี่เป็นโรค ต้องรักษา”