บทที่ 56 กัดไม่ปล่อย

บทที่ 56 กัดไม่ปล่อย

ถึงภูตน้อยจะดุร้ายปานใด แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงสิ่งชั่วร้ายไร้สติปัญญา ทำได้แค่พุ่งชนพุ่งกัดอย่างบ้าคลั่ง

แม้จะรับมือยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้หนทาง

ลู่เฟยออกแรงหวดแส้ไล่มันไปหลายที จนสบโอกาสถอยไปพิงประตูห้องเก็บของ

บนบานประตูสลักยันต์กันภัยเอาไว้ เมื่อกี้เจ้าภูตน้อยเพิ่งโดนฤทธิ์ยันต์เล่นงานมาหมาดๆ พอเห็นประตู ความดุดันในการพุ่งเข้าใส่ก็ลดฮวบลงทันที

ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตหรือภูตผี การเอาตัวรอดจากอันตรายถือเป็นสัญชาตญาณ

พอกัดไม่โดนลู่เฟย เจ้าภูตน้อยก็เริ่มหงุดหงิด

ดวงตาเล็กจิ๋วสองข้างฉายแววอำมหิต ใบหน้าเขียวซีดบิดเบี้ยว ส่งเสียงร้อง ว้ากๆ ด้วยความร้อนรน