บทที่ 317 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

บทที่ 317 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

"นายเองก็ชิมไปแล้วนี่ มันใช่หรือไม่ใช่ ตัวนายเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดี"

หยางเสี่ยวเป่ายิ้มบางๆ พลางเอ่ยขึ้น

"ของแกนี่ต้องไม่ใช่พีชราชมงกุฎของจริงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นแกคงรวยเละไปนานแล้ว จะมาทนอยู่บ้านซอมซ่อ ขับรถโกโรโกโสแบบนี้ได้ยังไง!"

ซุนปั๋วเหวินยังคงตะคอกใส่ เขาไม่อยากจะเชื่อเรื่องทั้งหมดนี้แม้แต่น้อย

"ฉันเป็นคนชอบทำตัวเรียบๆ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะชอบโอ้อวดทำตัวเด่นเหมือนนายน่ะ"

หยางเสี่ยวเป่ายิ้มเยาะอย่างดูแคลน

"เหอะ แกเลิกเสแสร้งได้แล้ว ลูกท้อของแกก็แค่รสชาติคล้ายกับพีชราชมงกุฎเท่านั้นแหละ คอยดูเถอะว่าฉันจะแฉแกยังไง!"

ซุนปั๋วเหวินแสยะยิ้มเย็น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก

"ฮัลโหล คุณอาเจิ้งใช่ไหมครับ ผมปั๋วเหวินเองครับ"