บทที่ 237 จักรพรรดิอวี่ลงมือ

บทที่ 237 จักรพรรดิอวี่ลงมือ

"ฮ่าๆ โชคมาเนี่ย อะไรก็ฉุดไม่อยู่จริงๆ!"

หยางเสี่ยวเป่าหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

แม้ว่ามูลค่าของเหอโส่วอูจะเทียบกับเห็ดหลินจือหรือโสมคนไม่ได้เลย แต่เหอโส่วอูพันปีก็ถือเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยาก ราคาสูงลิบลิ่วอย่างแน่นอน อย่างน้อยๆ ขายได้สักล้านสองล้านก็ไม่มีปัญหา

เจ้านายน้อยเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย? แค่ขุดรากไม้ได้ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นด้วย?

วั่งไฉที่อยู่ข้างๆ มองหยางเสี่ยวเป่าราวกับมองคนบ้า

ในสายตาของมัน นี่ก็แค่รากไม้ผุๆ อันหนึ่ง แต่หยางเสี่ยวเป่ากลับมองเป็นของล้ำค่าไปได้ สมองเพี้ยนไปแล้วจริงๆ

วั่งไฉไม่สนใจหยางเสี่ยวเป่าอีก มันยืนสองขาแล้วกินองุ่นป่าบนเถาต่อ