บทที่ 188 รังนก!

บทที่ 188 รังนก!

กว๊าก!

นกขนด่างที่บินวนอยู่กลางอากาศส่งเสียงร้องใส่หยางเสี่ยวเป่าอีกครั้ง คล้ายกำลังเร่งเขา

"มาแล้วๆ"

หยางเสี่ยวเป่าขานรับไปคำหนึ่ง แล้วรีบเดินตามนกขนด่างไปข้างหน้าทันที

หลังจากเดินลัดเลาะผ่านผืนป่าทึบไปข้างหน้าราวสิบกว่านาทีและข้ามเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งมาได้ ทัศนวิสัยของหยางเสี่ยวเป่าก็พลันเปิดกว้างขึ้นมาทันที

เมื่อมองไปข้างหน้า ในจุดที่อยู่ห่างจากเขาไปไม่ถึงห้าสิบเมตรคือทะเลสาบธรรมชาติขนาดใหญ่ ลมพัดเอื่อยๆ ระลอกคลื่นสะท้อนประกายระยิบระยับ ผืนน้ำสีมรกตไกลสุดสายตา เมื่อผสานเข้ากับดวงจันทร์สีเงินยวงบนฟากฟ้า ช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามดั่งภาพวาดอย่างแท้จริง