บทที่ 187 ค้างแรมกลางป่าลึก

บทที่ 187 ค้างแรมกลางป่าลึก

หยางเสี่ยวเป่าขึ้นเขามาวิ่งเล่นตั้งแต่เด็ก เส้นทางบนเขาที่ขรุขระคดเคี้ยวจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาแม้แต่น้อย

ยิ่งหลังจากได้บำเพ็ญเพียรแล้ว ฝีเท้าในการก้าวเดินลัดเลาะไปตามป่าเขาก็ยิ่งว่องไวปานเหาะ ทว่าถึงกระนั้น ความเร็วของเขาก็ยังช้ากว่านกขนด่างอยู่มากโข

ยังดีที่นกขนด่างยังพอจะนึกถึงหยางเสี่ยวเป่าอยู่บ้าง พอมันเห็นว่าหยางเสี่ยวเป่าเริ่มตามไม่ทัน ก็จะบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าเพื่อรออยู่ครู่หนึ่ง

เป็นเช่นนี้เรื่อยมา นกขนด่างบินอยู่บนฟ้า ส่วนหยางเสี่ยวเป่าวิ่งไล่ตามอยู่บนพื้นดิน หนึ่งคนหนึ่งนกค่อยๆ มุ่งลึกเข้าไปในขุนเขาดึกดำบรรพ์ทีละน้อย