บทที่ 154 สวนท้อเกิดเรื่องแล้ว

บทที่ 154 สวนท้อเกิดเรื่องแล้ว

หลังจากกินจักจั่นทอดไปตัวหนึ่ง นกขนกระดำกระด่างก็เงยหน้าขึ้นมองหยางเสี่ยวเป่าอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยกลืนกินจักจั่นทอดที่เหลืออีกสามตัวจนหมดเกลี้ยง

"อยู่นิ่งๆ นะ ฉันมารักษาแผลให้แก"

หยางเสี่ยวเป่าดูออกว่าตอนนี้นกขนกระดำกระด่างยังคงระแวงอยู่มาก เขาจึงเอ่ยปลอบมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อน แล้วค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆ มัน

หลังจากลังเลเล็กน้อย หยางเสี่ยวเป่าก็ค่อยๆ วางมือลงบนหัวของนกขนกระดำกระด่างแล้วลูบเบาๆ

นกขนกระดำกระด่างตัวนี้ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความหวังดีของหยางเสี่ยวเป่า จึงไม่ได้ทำร้ายเขา ทำให้หยางเสี่ยวเป่าอดที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้