บทที่ 153 นกขนกระดำกระด่าง

บทที่ 153 นกขนกระดำกระด่าง

วันรุ่งขึ้น

แสงอรุณเพิ่งจะจับขอบฟ้า หยางเสี่ยวเป่าที่ติดเป็นนิสัยอยู่แล้วก็ตื่นขึ้นจากความฝันเองโดยอัตโนมัติ

เมื่อเหลือบมองเฝิงจินหลงที่ยังคงหลับสนิท หยางเสี่ยวเป่าก็ไม่ได้ปลุกเขา แต่เดินลงจากเตียงไปตรงๆ

"ไปเร็ววั่งไฉ ขึ้นเขาไปเก็บเห็ดกัน"

หยางเสี่ยวเป่าร้องเรียกวั่งไฉ

แต่เจ้าตัวแสบกลับไม่สนใจหยางเสี่ยวเป่าเลยสักนิด ยังคงนอนขดตัวหลับปุ๋ยอยู่อย่างนั้น มิหนำซ้ำยังแกล้งกรนเสียงดังขึ้นมาอีก

หยางเสี่ยวเป่ารู้ดีว่ามันกำลังแกล้งหลับ จึงยกเท้าเตะไปทีหนึ่งทันที

วั่งไฉที่หรี่ตาอยู่เห็นท่าไม่ดี ก็กระโดดผลุงขึ้นมาหลบไปข้างๆ อย่างรวดเร็ว

"นอนต่อสิ เมื่อกี้ยังหลับสบายอยู่เลยไม่ใช่เรอะ"