กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 137 เสี่ยวเป่า ฉันใกล้จะตายแล้ว
กินข้าวเที่ยงเสร็จ หยางเสี่ยวเป่าก็ให้ชาวบ้านที่มาช่วยงานกลับบ้านไปพักผ่อนตอนกลางวันก่อน แล้วค่อยกลับมาทำงานใหม่ตอนบ่ายสอง
เพราะช่วงกลางฤดูร้อนอากาศร้อนจัด อีกทั้งยังต้องทำงานกลางแจ้งที่แทบไม่มีร่มเงา หากเริ่มงานเร็วเกินไปจะพลอยเป็นลมแดดได้ง่าย ซึ่งคงได้ไม่คุ้มเสีย
พอล้างชามเสร็จ หยางเสี่ยวเป่าก็กลับเข้าห้องมาเปิดแอร์ แล้วเริ่มช่วยเปลี่ยนยาให้วั่งไฉ
ทว่าพอเปิดผ้าก๊อซออก หยางเสี่ยวเป่าถึงได้พบว่าบาดแผลเหวอะหวะน่ากลัวบนตัววั่งไฉกลับตกสะเก็ดสมานตัวกันหมดแล้ว ความเร็วในการฟื้นตัวนี้เรียกได้ว่าน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง!