กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 106 วั่งไฉจะประท้วงอดอาหาร
หยางเสี่ยวเป่าไม่ได้ไล่ตามฝูงหมาป่าไป เขารีบนั่งยองๆ ลงตรวจดูอาการบาดเจ็บของวั่งไฉทันที
บริเวณลำคอ ขาหน้าข้างซ้าย และช่วงเอวของวั่งไฉมีบาดแผลฉีกขาด แถมเลือดยังคงไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง โชคดีที่เป็นเพียงบาดแผลภายนอก อาการบาดเจ็บจึงไม่ถือว่าอันตรายถึงชีวิต
"ไอ้โง่เอ๊ย วันหลังอย่าสะเหล่อไปบวกกับฝูงหมาป่าแบบนี้อีกล่ะ ฉันไม่อยากมาคอยเก็บศพแกหรอกนะ"
หลังจากตรวจแผลให้วั่งไฉเสร็จ หยางเสี่ยวเป่าก็ตบหัวมันเบาๆ เป็นการตักเตือน
"โฮ่งๆ!"
วั่งไฉเห่าใส่หยางเสี่ยวเป่าไปทีหนึ่ง บนใบหน้าแฝงแววดูแคลนอยู่นิดๆ
กลัวอะไรกัน ก็แค่พวกลูกหมาป่ากระจอก ต่อให้นายไม่มา ปู่หมาก็จัดการพวกมันได้หมดอยู่แล้ว
วั่งไฉบ่นพึมพำในใจอย่างเหยียดหยาม
"ไอ้หมานี่ ชักจะเหลิงใหญ่แล้วนะ"