เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 479
"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องอันแหลมโหยหวนดังก้องไปทั่วม่านหมอกดำ
ร่างของจ้าวแห่งอรุณรุ่งถูกหอกยาวสีดำสนิทแทงทะลุจนกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะถูกตรึงติดอยู่บนพื้นราวกับธงผืนหนึ่ง
แสงสีครามใสราวผลึกแผ่ซ่านไปทั่วร่างแปดกรของจ้าวแห่งหยวนฮวง ชุดสูทหางยาวสีดำสนิทค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ส่วนรอยยิ้มอันเกินจริงบนหน้ากากสีเงินขาวเย็นเยียบก็ยิ่งดูเยาะเย้ยถากถางมากขึ้น
"เมตไตรยตกบาป ข้าขอรับไว้แล้วกัน" ซูมู่ยิ้มน้อย ๆ หัวใจจักรกลในมือของเขาพลันสลายหายไปราวกับภาพมายาในความฝัน
นับแต่นี้ ชิ้นส่วนเทพทั้งสองชิ้นก็ตกอยู่ในมือของเขาโดยสมบูรณ์
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองชิ้นยังถูกจ้าวแห่งอรุณรุ่งและจ้าวแห่งหยวนฮวงสะกดพลังเอาไว้แล้ว เขาจึงไม่ต้องเปลืองแรงด้วยตนเองแม้แต่น้อย นับว่าอีกฝ่ายเอื้อเฟื้อให้เขาอย่างยิ่ง
สวรรค์นี่มีแต่คนดีจริง ๆ!