เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462
โจวเฉียงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ยังไม่ทันได้เอ่ยปากร้องขอชีวิต ตราประทับหมัดสีดำที่ห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายสังหารอันมหาศาลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขารีบเร่งเร้าพลังสายฟ้าให้แผ่ปกคลุมทั่วร่าง สายฟ้าสีน้ำเงินนับหมื่นสายพลันปะทุขึ้นกลางอากาศ ขับเน้นให้เขาดูราวกับเทพแห่งสายฟ้า
ทว่าเมื่อหมัดอัดแน่นด้วยกลิ่นอายสังหารพุ่งทะยานขึ้นกลางเวหา สายฟ้าที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าก็พลันแตกสลายอย่างสนั่นหวั่นไหว หมัดตรงที่ไร้ลูกเล่นใด ๆ กระแทกเข้ากลางอกของโจวเฉียงอย่างจัง
พลังมหาศาลอันบ้าคลั่งระเบิดออกมา หน้าอกของโจวเฉียงยุบลงในพริบตา ดวงตาทั้งสองเบิกถลน "อ๊าก!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ ไถลครูดไปกับพื้นดินจนเกิดเป็นร่องลึกอันน่าสะพรึงกลัวยาวนับร้อยเมตร ก่อนจะพุ่งชนอาคารสูงที่พังถล่มอยู่หลังหนึ่งในที่สุด
ตูม!