เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 419
"นี่คุณกำลังจะ..." หนานกงเมิ่งหลีเผยสีหน้าฉงนสงสัย
ซูมู่ไม่ได้สนใจนาง เพียงยื่นฝ่ามือออกมา แหวน【สวรรค์สูงสุด】บนนิ้วนางข้างซ้ายเปล่งประกายเจิดจ้า!
หึ่ง!
แสงสีทองหม่นส่องสว่างไปทั่วคุกใต้ดินอันมืดมิด
"ผมขอพรให้หนานกงเมิ่งหลีเลื่อนระดับสู่ระดับทอง"
หึ่ง ๆ !!
เมื่อสมบัติวิเศษสลายไป แสงสีทองหม่นก็ยิ่งทวีความเจิดจ้า ก่อนจะค่อย ๆ กลืนกินร่างของหนานกงเมิ่งหลีจนหมดสิ้น
ตอนนี้หนานกงเมิ่งหลีรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดอันลึกล้ำไร้ขอบเขต ประหนึ่งหลุดออกจากกระแสธารแห่งกาลเวลา นางสัมผัสได้ถึงเส้นเวลาอันนับไม่ถ้วนที่ถักทอเกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อนราวกับเส้นใย
ชั่วพริบตา เส้นเวลานับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลมารวมกันตรงหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ถักทอเป็นนาฬิกาทรายสีทองอันลึกลับและลึกซึ้ง