เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297
หลินฉานหยางซึ่งกำลังตื่นเต้นยกขวดสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด น้ำสุราใสเย็นไหลผ่านลำคอ ก่อนจะรินรดลงบนคอเสื้อจนเปียกชุ่ม
เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปากลวก ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นทันที เตรียมออกเดินทางด้วยความฮึกเหิมเต็มเปี่ยม ก้าวออกจากห้องเช่าเพื่อเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่
ทว่าเมื่อมาถึงถนนใหญ่และมองดูฝูงชนที่สัญจรขวักไขว่ เขากลับชะงักงันไปอย่างอดไม่ได้
จะไปอย่างไรล่ะ?
องค์กรกำหนดให้ไปถึงจักรวรรดิจันทร์โลหิตภายในสามวัน แต่นครหลวงเพลิงชาดอยู่ห่างจากจักรวรรดิจันทร์โลหิตไกลลิบแทบจะคนละฟากฟ้า แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือระดับทองก็จริง ทว่ากฎระดับทองของเขาอย่าง 【โทรล】 เป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่เน้นการต่อสู้และทำหน้าที่เป็นโล่เนื้อเท่านั้น นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลย