เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296
"เถ้าแก่ ซาลาเปาสองเข่ง เกี๊ยวน้ำหนึ่งชาม"
หลินฉานหยางที่สวมวิกผมและแว่นกันแดด นั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ก่อนจะยกมือเรียกเถ้าแก่
เถ้าแก่ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานอย่างขะมักเขม้นขานรับอย่างกระตือรือร้น
ไม่นานนัก ซาลาเปาร้อน ๆ สองเข่งก็ถูกยกมาวางตรงหน้าหลินฉานหยาง แป้งด้านนอกขาวนวลราวกับน้ำนม บนผิวมีรูพรุนเล็ก ๆ ที่เกิดจากการหมักแป้งและการนึ่ง กลิ่นหอมกรุ่นค่อย ๆ ลอยออกมา ทำเอาเขาอดใจแทบไม่ไหว
เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าซาลาเปายังร้อนอยู่ รีบหยิบขึ้นมากัดคำโตทันที ชั่วพริบตานั้น ความนุ่มฟูของแป้งกับความฉ่ำของไส้เนื้อก็ระเบิดรสชาติอยู่ภายในปาก
ใบหน้าของหลินฉานหยางเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกมาทันที หากไม่รู้มาก่อน คงคิดว่าเขากำลังกินอาหารเลิศรสจากภูเขาและท้องทะเลเป็นแน่