กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197
พลังเงามืดที่ฟุ้งกระจายอยู่ทั่วฟ้าค่อย ๆ ร่วงหล่นกลับคืนสู่พื้น ความมืดมิดรอบด้านที่จับต้องได้ราวกับเป็นสสารพลันสงบลง เลือดสีแดงฉานไหลออกจากบาดแผลบริเวณท้องของหยานมั่วเสีย
ราคะเก็บดาบอย่างสง่างาม พลิกข้อมือสะบัดดาบเป็นวงงดงาม ก่อนจะสอดดาบยาวกลับเข้าฝัก
"ท่านลุง นี่ท่านก็ไม่ไหวแล้วหรือ? อุตส่าห์มีชีวิตอยู่มาตั้งนานแท้ ๆ" นักพรตเสวียนชิงส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง ดูเหมือนจะรู้สึกว่าการต่อสู้เมื่อครู่ยังไม่ถึงใจ
หยานมั่วเสียกุมบาดแผลบริเวณท้อง เลือดสดเปรอะเปื้อนฝ่ามือ บาดแผลไม่ได้ลึกมากนัก เห็นได้ชัดว่านักพรตเสวียนชิงยั้งมือไว้ มิเช่นนั้น ในจังหวะที่เขาเผลอเสียสมาธิเมื่อครู่ อีกฝ่ายย่อมสามารถแทงดาบทะลุร่างของเขาได้อย่างแน่นอน