กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196
บัดซบ! มันไปโผล่ข้างหลังข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?
หยานมั่วเสียซึ่งมั่นใจในความเร็วของตนเองมาโดยตลอด ถึงกับรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายออกจากสำนักบังคับใช้กฎหมายก่อน อีกทั้งยังเป็นคนกำหนดจุดหมายปลายทางด้วยตัวเองแท้ ๆ แต่ราคะกลับวิ่งไปได้ไกลกว่าเขาเสียอีก?
ทว่าเวลานี้เขาไม่มีโอกาสให้ขบคิดมากนัก สองมือกางออก เงามืดรอบด้านพลันเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายสีดำนับล้านเส้นมาบรรจบกันบนฝ่ามือ ราวกับกำลังถักทอไหมพรมอย่างบ้าคลั่ง
ขณะที่เขากำลังจะขว้างลูกบอลเงามืดในมือออกไป ฉากอันแปลกประหลาดยิ่งกว่าก็พลันปรากฏขึ้น ราคะที่กำลังพุ่งทะยานมาจากระยะห่างร้อยเมตรกลับหายวับไปประหนึ่งเคลื่อนย้ายในพริบตา