กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168
หูเจี๋ยชะงักไป สีหน้ากังวลที่เสแสร้งขึ้นมาพลันเลือนหายไปจนหมด ใบหน้าซึ่งซ่อนอยู่ในเงามืดเผยสีหน้าที่อ่านไม่ออก "คุณซูรู้ว่าผมจะมาหรือครับ"
ซูมู่ดันแว่นตาสีชาบนใบหน้าให้เข้าที่ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เขาก้าวออกมาจากเงามืดโดยใช้ไม้เท้าลายไม้พยุงตัว แสงจันทร์เย็นเยียบที่ส่องผ่านขอบหน้าต่างทอดลงมาเป็นระลอกคลื่น สาดส่องร่างสูงโปร่งสง่างามของเขาให้สว่างชัด
"แน่นอนว่ารู้ เพียงแต่ผมไม่คิดว่าคุณจะมาช้าขนาดนี้ ปล่อยให้ผมรอเสียตั้งนาน แต่ของดีมาช้าก็ไม่เป็นไร ว่าอย่างไร เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม"
"คุณซูพูดเรื่องอะไรครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจเลย" หูเจี๋ยหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มทุ้มต่ำลง