กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166
หนึ่งนาทีต่อมา ซูมู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า นอกจากเสื้อผ้าบนตัวจะเปียกชุ่มแล้ว เขาก็ดูไม่ต่างจากคนที่ไม่เคยเป็นอะไรเลย
"คุณซู คุณไม่ได้บอกว่าจะนอนพักสักหน่อยหรือคะ? ไม่เป็นไรค่ะ คุณนอนต่อเถอะ ฉันกินโอสถเหนือสามัญไปแล้ว ตอนนี้เรี่ยวแรงฟื้นคืนมาแล้ว ตรงนี้ปล่อยให้ฉันดูแลเองก็พอค่ะ" มู่ฉิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"ผมตื่นแล้ว" ซูมู่ค่อย ๆ ลุกขึ้น ก่อนจะหยิบแว่นตาสีชาออกมาจากถุงหนังแกะเก็บของ แล้วสวมลงบนใบหน้า