กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เงาดำที่หมดความอดทนก็ยื่นมือคว้าข้อมือของเซี่ยฉวน ก่อนจะลากเขาเข้าไปในความมืดอย่างไม่ปรานี
"ไม่!! เถี่ยเฟิง ช่วยฉันด้วย!" เซี่ยฉวนกรีดร้องอย่างน่าเวทนา เสียงร้องอันหวาดผวานั้นทำให้เถี่ยเฟิงและอีกคนขนลุกซู่
วินาทีถัดมา เสียงร้องก็พลันขาดหายไป เงาดำหายไปแล้ว เซี่ยฉวนก็หายไปเช่นกัน ทุกอย่างราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
"หึ" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในบริเวณนั้น เถี่ยเฟิงทั้งสองมองซูมู่ที่กำลังยิ้มด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาของพวกเขา ราวกับเป็นรอยยิ้มของปีศาจ
ซูมู่ดันแว่นตาสีชาอย่างสง่างาม "ขอพูดไว้ล่วงหน้าสักคำ ผมไม่รับการยอมจำนน"
"อัญเชิญเงามืด!"
ตึง!