เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
"น่าเบื่อจริง ๆ!" ซูมู่ถอนหายใจ หากเขาไม่เคยสัมผัสความมหัศจรรย์ของโลกฝันร้ายมาก่อน ต่อให้ต้องตายไปเช่นนี้ก็คงไม่เป็นไร เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมาตั้งแต่แรก ย่อมเคยชินกับความมืดมิดไปนานแล้ว หากไม่เคยได้เห็นแสงสว่างมาก่อน
แต่ตอนนี้ประตูสู่โลกใบใหม่เพิ่งเปิดออก เขากลับกำลังจะตายเสียแล้ว
"เฮ้อ ชีวิตช่างน่าเบื่อ" ซูมู่พลิกตัว ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบเกี๊ยวที่ยับยู่ยี่ชิ้นหนึ่งออกมา
แป้งห่อเกี๊ยวแห้งเหี่ยวไปนานแล้ว ทั้งยังส่งกลิ่นบูดเปรี้ยวออกมา นี่คือเกี๊ยวที่ถิงถิงแอบเก็บซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ ตอนที่เย่ฝานอวี่แย่งเกี๊ยวของถิงถิงไป
เขานำเกี๊ยวเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะกลืนลงท้อง
"อร่อยจริง ๆ"
ซูมู่ค่อย ๆ หลับตาลง เข้าสู่ห้วงนิทรา รอคอยความตายมาเยือนอย่างเงียบสงบ