กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20
"นักเรียนหยางตงชิง คุณรู้ไหมว่าหน้าที่สำคัญที่สุดของนักเรียนคืออะไร?" ซูมู่เอ่ยขัดขึ้นอย่างสงบนิ่ง
"นายคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก!?"
"หน้าที่สำคัญที่สุดของนักเรียนก็คือการเรียน! ส่วนนาย นักเรียนหยางตงชิง ในฐานะนักเรียนที่มีผลการเรียนรั้งท้ายห้อง นายกำลังฉุดคะแนนของทั้งห้องลงอย่างร้ายแรง ในฐานะหัวหน้าห้อง ฉันมีหน้าที่ต้องติวหนังสือให้นายหลังเลิกเรียน" ซูมู่ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ในอ้อมแขนกอดหนังสือกองหนาเอาไว้ แทบจะเขียนคำว่าเด็กเรียนดีมีคุณธรรมไว้บนใบหน้าอยู่แล้ว
"ซูมู่! นายมันโรคจิตชัด ๆ! เรียนบ้าอะไรของนาย!"