กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ หนานมั่วก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกบางอย่างผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ แต่เธอยังคงฝืนทำใจให้สงบแล้วเอ่ยว่า "คุณพูดจาเหลวไหลอะไร เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ใช่..."
"เพื่อหัวหน้า!"
จู่ ๆ ซูมู่ก็เปล่งเสียงกระซิบต่ำ ๆ ออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง
จากนั้นเขาก็คว้ามือของหนานมั่วด้วยตัวเอง ก่อนจะใช้มีดสั้นกรีดเข้าที่ลำคออย่างรุนแรง
ฉ่า!
นั่นคือเสียงคมมีดแทงทะลุเนื้อ ตามมาด้วยเสียงเลือดพุ่งกระฉูด
หนานมั่วถูกเลือดอุ่น ๆ สาดใส่ใบหน้า เธอมองซูมู่ที่ล้มลงกับพื้นอย่างเหม่อลอย บนใบหน้าของเขายังคงมีแววคลุ้มคลั่งที่ไม่จางหายไป
"ฉัน... ฉันฆ่าคนงั้นเหรอ!? เขา... ทำไมถึง..."