กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้งนี้ลู่เหยาไม่ได้เคาะศีรษะเธอ
แต่กลับกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
เถียนเถารู้สึกเพียงว่าอ้อมกอดนี้แข็งแรง อบอุ่น และให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างยิ่ง
“แม่หนูโง่ เธอนี่ไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย”
เสียงของลู่เหยาแหบพร่าเล็กน้อย
ทว่าแขนที่โอบกอดเธอไว้กลับเผยความรู้สึกในใจของเขาออกมา
ตอนที่เจ้าคนเลวตัวโตเมื่อครู่วิ่งไล่ตามมา สิ่งเดียวที่เขาคิดอยู่ในหัวก็คือแม่หนูคนนี้
เขาบอกให้เธอวิ่งหนีไปก่อน แต่เธอกลับย้อนกลับมา
ใคร ๆ ก็บอกว่าแมวเป็นขุนนางชั่วที่รักตัวกลัวตาย
แต่ในยามคับขัน เธอกลับยืนอยู่ข้างเขาอย่างเด็ดเดี่ยว