กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เหยากำลังฟังแม่หนูคุยอยู่
แม่หนูน้อยคุยกับเขาสารพันเรื่อง ถึงเขาจะตอบไม่มาก แต่ทุกคำที่ได้ยินก็เข้าถึงใจหมด
เสียงของเธอไพเราะนัก อ่อนหวานนุ่มนวล
จู่ ๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงอีก ลู่เหยก้มมองเธอ เถียนเถาทำท่าชู่นิ้วบอกให้เงียบ
มือเล็ก ๆ ชี้ไปข้างหน้า
ลู่เหยมองตามทิศทางที่เธอชี้ ดวงตาสีดำกลายเป็นคมกริบในชั่วพริบตา
ลู่เหยาเป็นหนุ่มน้อยวัยสิบกว่าปีแล้ว อีกทั้งยังโตก่อนวัยกว่าคนรุ่นเดียวกัน แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เจอคนร้ายเข้าแล้ว
ไม่มีใครหรอกที่จะเอาลูกของตัวเองใส่กระสอบแล้วแบกไป
อีกทั้งป่าแห่งนี้ถึงจะไม่ไกลจากบ้านลู่เหยา แต่ก็เป็นที่เปลี่ยวมาก