กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อ ป้าดูเหมือนจะสายตาสั้น มองอะไรไม่ชัด”
“ฮะ?” เถียนเหล่าซานชะงักไป
“ตอนที่ฉันคุยกับป้า ป้าหยีตาตลอด ดูเหมือนแว่นตาหาย แล้วก็ไม่มีที่ตัดแว่นใหม่”
เถียนเถาก็แค่เดา ตอนที่เธอเห็นมารดาตระกูลลู่หาหนังสือ ป้าต้องเลื่อนหนังสือเข้ามาใกล้มากถึงจะมองเห็นชัด
ครอบครัวนี้ย้ายมาสองเดือนแล้ว ในเมืองเล็กก็ไม่มีที่ตรวจสายตาตัดแว่น ออกไปข้างนอกสักเที่ยวก็ไม่สะดวก เป็นไปได้มากว่าแว่นตาของมารดาตระกูลลู่หาย ทำให้ป้ามองคนไม่ชัด
คนสายตาสั้นเข้าใจดีที่สุด เดินอยู่บนถนนมองไม่ชัดว่าคนที่เดินมาคือใคร พอเห็นชัดคนก็ผ่านไปแล้ว
บวกกับที่อยู่เปลี่ยว ไม่ค่อยมีใครมาคุยด้วย พอนานเข้า “ความหยิ่งทะนงและอคติ” ก็ก่อตัวขึ้น