กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋เฟิ่งมองเถียนเถาอย่างจนใจ ราวกับกำลังบอกว่า เห็นไหม ฉันเดาไม่ผิดใช่หรือไม่?
เถียนเหล่าซานเป็นคนประเภทที่มีอะไรก็คิดถึงญาติเสมอ แต่น่าเสียดายที่ญาติไม่กี่คนของเขาพอมีของอร่อยกลับไม่เคยคิดถึงเขาเลย
เถียนเถามองเห็นว่านมมอลต์หนึ่งถังกำลังจะถูกแบ่งออกไปครึ่งหนึ่ง นิสัยขี้ตระหนี่ก็กำเริบขึ้นมา นางสูดจมูกแรง ๆ แล้วร้องไห้โฮออกมา
เถียนเหล่าซานตกใจสะดุ้งกับเสียงร้องที่ดังขึ้นมากะทันหัน จนเกือบทำนมมอลต์หก
เขาวางถังนมมอลต์ลงแล้วอุ้มลูกสาว พลางถามเสียงอ่อน “เถาเถาเป็นอะไรไป?”
“พ่อ หนูเป็นดาวซวยหรือเปล่า?” เถียนเถาซบหน้าลงในอกเถียนเหล่าซาน ไม่ยอมให้เขาเห็นใบหน้าที่ไม่มีน้ำตาสักหยด
“ใครว่าหนู?” สีหน้าของเถียนเหล่าซานก็มืดลง