กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทำไมล่ะ ถ้าผู้ชายคนนี้ได้เป็นพี่เขยของพวกเรา ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี เจอกันเร็วหรือช้าก็เหมือนกันนั่นแหละ”
จ้าวเสี่ยวอวิ๋นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ จงใจพูดแซวจ้าวเสี่ยวอวิ๋นหนึ่งประโยค แล้วมองจ้าวเสี่ยวหลานกระทืบเท้าอย่างเขินอายก่อนวิ่งออกไป
“เฮ้อ เด็กคนนี้นี่!” หลิวฮุ่ยหลานร้อนใจ อยากตามไปจึงกำลังจะลุกขึ้น
“แม่ไม่ต้องรีบร้อน พี่สาวคนโตแค่เขินอายเท่านั้น พอถึงวัยก็เป็นสาวกันทั้งนั้น จะไม่เขินได้ยังไง ปล่อยให้เดินเล่นสักรอบก็หายแล้ว”