กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แต่ทำไมล่ะ เยี่ยนหงก็ไม่กล้ามาหาเรื่องแล้ว แม่วางใจเถอะ”
จ้าวเสี่ยวเสี่ยวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ได้เวลาแล้ว หนูไปทำกับข้าวก่อนนะ”
พอเห็นเธอออกจากห้องด้านในแล้วเดินเข้าครัว เธอก็มองข้าวสารกับแป้งสาลีขาวที่ได้มาจากบ้านเยี่ยนหง พลางยิ้มออกมา จากนั้นหยิบผักกาดขาวหัวหนึ่งจากเพิงข้างกำแพง ยุคนี้มีของกินไม่มาก ส่วนใหญ่จึงเก็บตุนไว้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง เลือกของที่เก็บได้นานและตากแห้งได้อย่างผักกาดขาว มันฝรั่ง ถั่วฝักยาว แบบนี้ถึงจะพอให้ทั้งครอบครัวกินไปได้ตลอดฤดูหนาว