กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 มิติเกิดความเปลี่ยนแปลง
พอได้ยินคำว่า “ผู้อำนวยการโรงงาน” ฉู่เถียนก็ใจเต้นขึ้นมา
เธอลังเลเพียงครู่เดียว แล้วเดินตามไป
เดินไปประมาณ 40-50 นาที สภาพแวดล้อมรอบข้างก็รกร้างขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองคนถึงเข้าไปในอุโมงค์หลบภัยแห่งหนึ่ง
อุโมงค์หลบภัยซ่อนอยู่มิดชิดมาก หากไม่สังเกตให้ดีก็ไม่มีทางเห็น ยิ่งมีการจงใจบังทางเข้าไว้ คนทั่วไปยิ่งหาไม่เจอ
ฉู่เถียนรออยู่หลายนาที ก่อนค่อย ๆ เข้าใกล้ ภายในอุโมงค์มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว
เธอคลำผนัง ค่อย ๆ ลองเดินเข้าไปข้างใน พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง
เดินไปได้ไม่กี่นาที ข้างหน้าก็มีแสงสว่าง เสียงเครื่องจักรทำงานหึ่ง ๆ ปนกับเสียงคนคุยกันดังแว่วมา
เสียงอื้ออึงยุ่งเหยิงแบบนี้ช่วยกลบเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของเธอได้เป็นอย่างดี