กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 เก็บค่าเช่าได้เงินชื่นใจ
แถวนี้เป็นเขตชานเมือง พวกเขาเดินไปป้ายรถเมล์ แล้วนั่งรถกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย
ฉู่เถียนอาศัยความทรงจำ นำทั้งสองคนเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอีกกว่าสิบนาที จึงมาถึงหน้าเรือนสี่ประสานหลังหนึ่ง
ประตูเรือนเปิดอยู่พอดี เธอก้าวข้ามธรณีเข้าไปก่อน
พอดีมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังตากผ้าอยู่ในลาน พอเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา
เธอก็รีบถามว่า “พวกคุณมาหาใคร?”
ฉู่เถียนไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบโฉนดออกมา “ฉันเป็นเจ้าของเรือนสี่ประสานหลังนี้ ก่อนหน้านี้ลุงฉู่เต๋อกังของฉันปล่อยให้เช่า