กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 เค้นถามฉู่ซิน
“ฉันไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว ลับมีดไว้ก่อน เวลาแล่เนื้อจะได้ไม่เหนื่อย” ฉู่เถียนพูดพลางจ้องขาฉู่ซินที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเขม็ง สำรวจไม่หยุด
ฉู่ซินรู้สึกเหมือนสายตาของฉู่เถียนจับต้องได้ จึงรีบห่อตัวให้มิดชิด “ดึกแล้วเธอไม่นอน คนอื่นยังต้องนอน”
“เธอว่าอะไรนะ?” ฉู่เถียนแคะหูแล้วลุกขึ้นยืน แถมยังเดินเข้าไปอีกสองก้าว
ฉู่ซินกลัวจนหดตัวถอยหลัง แล้วส่ายหัวไม่หยุด “ฉันไม่ได้พูดอะไร เธออย่าเข้ามา!”
ฉู่เถียนเอาสันมีดพาดคอฉู่ซินทันที “ถ้ายังร้องอีก ฉันจะฟันเธอ!”
“ฉันถาม เธอตอบ ตอบดี ๆ ฉันจะไว้ชีวิตเธอ”
ฉู่ซินกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เสียงร้องไห้ก็หยุดกึก