กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่ลึกซึ้งเปี่ยมสติปัญญาของผู้เฒ่าโหวชั่วครู่ แล้วยิ้มขื่น
“ในความเห็นของฉัน พวกค้ามนุษย์พอเจอตัวก็ควรจับไปให้ถูกประหารชีวิต พวกนี้มีฝีมือสูงส่ง แค่วันเดียวก็ลักพาเด็กไปได้หลายคน ซึ่งหมายความว่าชีวิตครอบครัวที่มีความสุขหลายครอบครัวถูกทำลาย”
“ยิ่งไปกว่านั้นคนพวกนี้มองชีวิตคนเหมือนหญ้าขี้กา สตรีและเด็กที่ถูกลักพา พวกที่ป่วยไข้หรือต่อสู้ขัดขืนอย่างเหนียวแน่น ไม่รู้ว่าตายไปเท่าไรแล้ว ส่วนพ่อแม่บุญธรรมของฉัน…”
ลู่เหยียนเบะปากเล็กน้อย เธอมีความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิมลำบากมามากแค่ไหน ถูกตีมามากเพียงใด เธอรู้ดีทุกอย่าง