กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นายถอยห่างจากฉันไปหน่อยเถอะ เลี่ยนจะตาย รถคันนั้นไม่ใช่ของฉัน ถ้าฉันมีความสามารถขนาดนั้น ฉันก็ไปเอามานานแล้ว”
หลิวเหมิ่งถูแขนตัวเองที่ขนลุกเป็นตุ่ม ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ให้มากที่สุด พยายามอยู่ให้ห่างจากไอ้ทึ่มคนนี้
แม้รถจักรยานยนต์พ่วงข้างทหารจะวิ่งช้ากว่ารถสองล้อ แต่ก็เป็นของหายากนะ อีกอย่าง ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบล่ะ
ขับอยู่บนถนน บางทีอาจดึงดูดสายตาหญิงสาวสวยได้ด้วยซ้ำ
ตอนนี้แม้แต่ฉีฮุยหัวหน้าก็ยังหันมามองทางหลิวเหมิ่ง
หลิวเหมิ่งทนสายตาเร่าร้อนพวกนี้ไม่ไหวจริง ๆ จึงยอมแพ้ไปเลย
“แค่ก ๆ ๆ เอ่อ นั่นเป็นรถของสหายลู่เหยียน ลู่ เป็นไง เท่ไหม”