กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิ่งที่ทุกคนไม่ได้คาดคิดคือด้านหลังของหวังเสี่ยวเฉ่านั้นเป็นกำแพงรั้ว
“ปึ้ง!”
ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ได้ยินเสียงชนกำแพงดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องอุทานของผู้คน
“โอ๊ย นี่ นี่มันอะไรกันเนี่ย เร็วเข้า เร็วเข้า รีบพาไปส่งสถานีอนามัยเถอะ”
หวังเสี่ยวเฉ่าเอียงคอดูก็ขำออกมา
เห็นคนเมื่อครู่ที่ยังทำท่าทางข่มขู่ ตอนนี้ถูกชนจนสลบเหมือดไปแล้ว บนหน้าผากยังนูนเป็นรอยแดงก้อนใหญ่ เพียงแต่ตำแหน่งของรอยแดงนั้นช่างพอเหมาะพอดี และยังแดงก่ำอีกด้วย
“พรูด!”
หวังเสี่ยวเฉ่าอดใจไม่ไหวหลุดขำออกมา ตามมาด้วยคนอีกสองสามคนที่หัวเราะตาม