กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอเลิกเรียกฉันว่าเจ้าหมาน้อยได้ไหม? ฉันไม่ใช่หมาจริง ๆ สักหน่อย!”
หยางส่วงเหลือบมองเทาเที่ยที่นอนหงายแผ่แขนขาอยู่ข้างกายตัวเองแวบหนึ่ง รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังยังไงก็ช่างน่าสนุก
เธอยื่นมือไปขยำพุงมันหนึ่งที จุ๊ ๆ สัมผัสก็ไม่เลวเลย นุ่มดี
“ได้สิ งั้นจากนี้ฉันเรียกเธอว่าเทาเทานะ?”
“อืม ได้”
หลังจากหยางส่วงลุกจากเตียง ตำแหน่งข้างกายก็เย็นเฉียบไปนานแล้ว เธอรู้ว่าป๋ออวิ๋นถิงออกไปตั้งแต่เนิ่น ๆ หลายวันมานี้เธอชินแล้ว
หลังกินข้าวเช้า เธอหยิบวิทยุที่เสียแล้วจากมุมห้องรับแขกมาวางบนโต๊ะอาหาร แล้วหยิบเครื่องมือซ่อมบางอย่างออกมาจากมิติ เริ่ม “ภารกิจใหญ่” ของเธอ