กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซี๊ด! ก็พอใช้ได้ แต่พูดจริง ๆ นะ ภูเขาหยกนี่น่าจะเป็นของแกใช่ไหม ถึงฉันจะเก็บของได้ไม่น้อยในอีกโลกหนึ่ง แต่ก็ไม่มีหยกเหอเถียนมากขนาดนี้จริง ๆ”
หยางส่วงลูบก้นที่เจ็บจากการตกพลาง ๆ พร้อมทั้งไม่ลืมชูนิ้วกลางใส่เจ้าหมาน้อย พลางสูดลมเย็นกล่าว
“อืม นี่ก็แค่หินแทะฟันแก้เบื่อตอนฉันว่าง ๆ เท่านั้นเอง”
หยางส่วงรู้สึกว่าตัวเองถูกเจ้าหมาน้อยอวดรวยใส่ จึงไม่อยากพูด
แต่ตอนที่เธออยากจะถลึงตามัน กลับเห็นจี้หยกเขียวจักรพรรดิชิ้นนั้นอยู่ที่คอของมัน
อ้อ ที่แท้จี้หยกชิ้นนั้นก็คือป้ายห้อยคอของมันนี่เอง!
เทียบไม่ได้ เทียบไม่ได้จริง ๆ
หยางส่วงยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี
“ยกให้แกแล้ว!” เจ้าหมาน้อยกล่าว
“อะไรนะ?” หยางส่วงตกใจ