กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังมื้อเช้า ทั้งสามคนเก็บชามและตะเกียบอย่างลวก ๆ แล้วมุ่งไปยังท่าเรือราวกับพายุหมุน หวังเจิงขับรถเร็วและมั่นคงราวกับลูกศรที่หลุดจากสายธนู
เรือลำไม่เล็กและแล่นได้มั่นคง หยางส่วงกับป๋ออวิ๋นถิงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองหวังเจิงกับรถจี๊ปค่อย ๆ เล็กลง
“ลมตอนเช้าแรงอยู่หน่อย จะลงไปพักในห้องใต้ท้องเรือไหม” ป๋ออวิ๋นถิงถาม
หยางส่วงส่ายหน้า เอนทั้งตัวพิงราวบันได หันรับลมทะเลที่พัดมาชื้นและเค็ม กางแขนทั้งสองข้างออก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ!
ต่างจากวันสิ้นโลกที่อากาศเต็มไปด้วยมลพิษ ในน้ำทะเลมีน้ำเสียทุกชนิดและสารพิษเต็มไปหมด ทั้งผืนทะเลยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อยจากซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว