กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยางส่วงเงยหน้าขึ้น พอดีสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ลึกซึ้งของชายหนุ่ม เธอจึงค่อย ๆ เผยอริมฝีปากสีแดง “ป๋ออวิ๋นถิง ฉัน ไว้ใจคุณได้ไหม”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเต็มของเขา เสียงยังคงใสไพเราะเหมือนเดิม แต่กลับแฝงความไม่แน่ใจไว้เล็กน้อย
ในห้องรับแขกเงียบสงบ มีเพียงกลิ่นหอมเข้มข้นของชาผู่เอ๋อร์ที่ลอยอยู่ในอากาศ
ป๋ออวิ๋นถิงสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดและความกังวลของคนตรงหน้า แม้ในใจจะมีปราณชีวิตอยู่เล็กน้อย แต่เขาใช้ชีวิตมาสามสิบปี เจอเรื่องราวมามากมาย และพบผู้คนหลากหลายรูปแบบ
หากจะให้ใครสักคนเปิดเผยความลับที่ใหญ่ที่สุดในตัวเองออกมา คงมีน้อยคนนักที่จะทำได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกับคนที่เพิ่งรู้จักกันมาไม่ถึงหนึ่งเดือน