เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หนูแค่จำมาตรฐานไว้ข้อเดียว——เทียบกับเด็กคนอื่น ของที่พวกเขายกไม่ไหว หนูก็แกล้งทำเป็นยกไม่ไหว พวกเขาวิ่งได้เร็วแค่ไหน หนูก็วิ่งให้เร็วแค่นั้น อย่าให้เร็วกว่าพวกเขามากนัก”
อันอันครุ่นคิดคำพูดนี้ในหัว แล้วพยักหน้าอย่างแรง
“อันอันจำได้แล้ว ทำให้เหมือนคนอื่น”
“เด็กดี”
เรื่องของอันอันสงบลงชั่วคราว หลินหน่วนคิด “เกมควบคุม” ขึ้นมาให้เขา——ฝึกที่บ้านทุกวันด้วยการบิดฝาขวดและยกเก้าอี้ด้วยแรงน้อยที่สุด ทำได้เท่ากับเด็กทั่วไปถึงจะถือว่าผ่าน อันอันมองมันเป็นเกมตีสัตว์ประหลาดเลเวลอัป เลยให้ความร่วมมือดี
แต่หลินหน่วนไม่มีเวลามัวเสียกับเรื่องนี้มากนัก——ปลายเดือนเมษายน ทางฐานเพาะปลูกสมุนไพรมีข่าวหนึ่งที่เธอคาดไว้แล้ว แต่ขนาดใหญ่เกินคาด
หลิวจู้ขี่จักรยานพุ่งมาถึงหน้าสถานีอนามัยแต่เช้า สองขายังไม่ทันลงจากรถก็ตะโกนสุดเสียง
“หมอหลิน! เรื่องใหญ่!”