กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่เจ็ดที่ปัญญาชนมาถึงหมู่บ้าน จ้าวกั๋วเฉียงหมอบอยู่ที่หัวไร่และอาเจียนเป็นครั้งที่สาม
“กั๋วเฉียง พักก่อนเถอะ หน้าซีดเขียวแล้ว” หวังเสี่ยวฟางนั่งยองอยู่บนคันนา พลิกฝ่ามือทั้งสองข้างดู นิ้วทั้งสิบเต็มไปด้วยตุ่มน้ำ มีสองตุ่มแตกแล้ว ซึมเป็นธารโลหิตสีแดงอ่อนออกมา
“ฉันไม่เป็นไร” จ้าวกั๋วเฉียงเช็ดปาก ยันจอบลุกขึ้น ขาอ่อนแรงก็ยองลงไปอีก “ก็แค่ท้องมันไม่สบาย เมื่อคืนดื่มน้ำบ่อไปอึกหนึ่ง เช้านี้ก็เริ่มท้องเสีย”
หลี่เหวินจิ้งยืนอยู่ห่างสามเมตร มือกำเคียว ท่าทางคล่องกว่าวันแรกเล็กน้อย แต่ใบหน้าขาวซีดจนไม่มีสีเลือด ริมฝีปากแห้งแตก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
ตาเฒ่าจ้าวผู้คุมงานนั่งยองอยู่ใต้ร่มไม้ สูบยาสูบแห้ง มองทั้งสามคนแวบหนึ่งแล้วส่ายหัว