เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นับตั้งแต่วันที่หยางเสี่ยวฮวาเรียนจบ ชีวิตก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ อย่างราบเรียบแต่ไม่หยุดหย่อน ราวกับสายน้ำในหมู่บ้านเซี่ยเหอ
ชั่วพริบตา อันอันก็อายุหนึ่งขวบ
“แม่”
เด็กน้อยเกาะขาโต๊ะโป๊ยเซียนยืนให้มั่น แล้วก้าวออกไปทางหลินหน่วนสามก้าว เซไปเซมาสองที ก่อนจะโถมเข้าอ้อมอกของเธอ ยิ้มจนเห็นฟันเสี่ยวไป๋สี่ซี่
“วันนี้อันอันเดินได้กี่ก้าว” ซ่งหว่านชิงโผล่หน้าออกจากห้องครัว มือยังถือไข่ตุ๋นอยู่
“หกก้าว มากกว่าเมื่อวานสองก้าว”
“ไอ้หนุ่มเก่งจริง ด้วยความเร็วแบบนี้ เดือนหน้าคงวิ่งได้ทั้งลานบ้านแล้ว”
ขณะที่ลู่จิ่งเซินเลิกงานกลับมา อันอันได้เกาะผนังเดินไปเดินมาอยู่ใต้ชายคาเสียทั้งบ่ายแล้ว สองขาเล็ก ๆ อวบอ้วนเต็มไปด้วยแรง ฝีเท้าถึงจะเบี้ยว ๆ แต่ล้มลงก็ไม่ร้องไห้
“พ่อ”
อันอันเห็นเขาก็แบกแขนออกกว้าง ตะโกนเรียกได้ชัดเจนถนัดถ้อยคำ