เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเรื่องการเพาะปลูกสมุนไพรตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว หลินหน่วนก็เหลือเวลาอีกสามวันก่อนจะออกเดินทางไปอำเภออันผิง
สามวันนี้เธอไม่ได้อยู่เฉย ๆ แต่ขลุกตัวอยู่ที่สถานีอนามัยตลอด
ไม่ใช่การตรวจคนไข้ แต่เป็นการสอน
“อาจารย์คะ การเย็บแผลหนังหมูที่ท่านให้ฉันฝึก ฉันแกะแล้วเย็บใหม่มาสามสิบรอบแล้วค่ะ หลับตาเย็บยังตรงเป๊ะเลย” หยางเสี่ยวฮวายืนอยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการ ในมือถือคีมจับเข็ม น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจเล็กน้อย
หลินหน่วนไม่เงยหน้าขึ้น เธอทำหน้าที่ตรวจสอบตัวอย่างการเย็บแผลที่หยางเสี่ยวฮวาฝึกเมื่อวาน บนหนังหมูมีรอยเย็บเรียงตัวกันเป็นระเบียบสองแถว ระยะห่างของเข็มสม่ำเสมอ การผูกปมเรียบร้อย ไม่เบี้ยวแม้แต่เข็มเดียว
“ความรู้สึกมือเป็นยังไงบ้าง?”
“มั่นคงขึ้นแล้วค่ะ ดีกว่าเดือนที่แล้วมาก มือไม่สั่นแล้ว”