กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนสามคน
ตัวเลขนี้สลักลึกเข้าไปในทุกท่วงท่าของลู่จิ่งเซินนับตั้งแต่เช้าตรู่วันนั้น
วันแรกหลังคลอด หลินหน่วนถูกย้ายกลับมาพักฟื้นที่บ้าน ซ่งหว่านชิงเก็บกวาดเรือนปีกตะวันออกทำเป็นห้องคลอดชั่วคราว เตียงเด็กวางชิดติดกับเตียงใหญ่ เด็กน้อยหลับสนิท กำปั้นเล็ก ๆ กำแน่นอยู่นอกผ้าห่อตัวทารก
ลู่จิ่งเซินนั่งยอง ๆ ข้างเตียงมองดูอยู่นานถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ กระทั่งซ่งหว่านชิงถือน้ำตาลทรายแดงเข้ามา ถึงได้พบว่าเขาไม่ได้กินกระทั่งข้าวเช้า
“ถ้านายยังไม่ลุกขึ้นมาอีก หัวเข่าคงได้เข้าสถานีอนามัยก่อนลูกชายแล้วล่ะ”
“แม่ จมูกเขาเหมือนผมไหม”