กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลาก่อน ตัวฉันในอดีต”
วันที่เจ็ดหลังจากพูดประโยคนี้ออกมา ตี 3 หลินหน่วนถูกความเจ็บปวดทื่อ ๆ ที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากใต้บั้นเอวปลุกให้ตื่น
อาการเจ็บเป็นจังหวะ เว้นช่วงราว 8 นาที แต่ละครั้งกินเวลาเกือบครึ่งนาที
เธอไม่ขยับตัว ก่อนอื่นนับช่วงห่างของการหดรัดตัวของมดลูกในความมืดเงียบ ๆ สองรอบ เมื่อแน่ใจว่าความถี่คงที่แล้วจึงพลิกตัวไปตบไหล่คนข้างหมอน
“จิ่งเซิน ตื่นหน่อย”
ลู่จิ่งเซินหลับตื้นมาก ได้ยินเสียงเดียวก็ลืมตาขึ้น อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างมองเห็นสีหน้าของเธอ ลมหายใจก็ตึงขึ้นในทันใด
“หน่วนหน่วน เป็นอะไรไป ปวดท้องหรือเปล่า”
“จะคลอดแล้ว การหดรัดตัวของมดลูกเว้นช่วง 8 นาที เป็นจังหวะสม่ำเสมอแล้ว”